ਖੇਡਾਂ, 17 ਜੁਲਾਈ, 2026 (ਹਰਸ਼ਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ): ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਅਟਲਾਂਟਾ ਵਿੱਚ ਐਂਜ਼ੋ ਫਰਨਾਂਡੇਜ਼ (Enzo Fernandez) ਨੂੰ ਦੇਖੋ ਜਦੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਦੀ ਹੂਟਿੰਗ (boos) ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਐਲੇਕਸਿਸ ਮੈਕ ਐਲਿਸਟਰ ਅਤੇ ਨਾਹੂਏਲ ਮੋਲੀਨਾ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਉਸਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਕੜ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ ਅਰਜਨਟੀਨੀ ਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਲਟ ਕੇ ਜਵਾਬੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਖਿਡਾਰੀ ਸਨ। ਫਾਕਲੈਂਡਸ (Falklands) ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹਰ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਸਨ। ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਐਂਜ਼ੋ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਾਬਲ ਸੰਚਾਲਕ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਮਿਡਫੀਲਡ ਜਨਰਲ, ਜੋ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਦੇ ਹੁਨਰ ਦੇ ਉਸ ਤੂਫਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਰਿਕੇਲਮੇ (Riquelme) ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੇਡੋਂਡੋ (Redondo) ਹੈ। ਪਰ ਹੈਰੀ ਕੇਨ, ਜੂਡ ਬੇਲਿੰਗਹਮ, ਡੇਕਲਨ ਰਾਈਸ ਅਤੇ ਐਲੀਅਟ ਐਂਡਰਸਨ — ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਚਾਰ ਚਲਾਕ ਗੇਂਦ ਖੋਹਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਉਸ ਮਾਈਨਫੀਲਡ (ਖਤਰਨਾਕ ਮੈਦਾਨ) ਵਿੱਚ ਐਂਜ਼ੋ ਦੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਗ ਸੀ: ਮੈਨੂੰ ਗੇਂਦ ਪਾਸ ਕਰੋ। 90 ਮਿੰਟ ਦੀ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਂਜ਼ੋ ਨੇ 75 ਵਾਰ ਗੇਂਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੈਸੀ ਸਮੇਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਰਜਨਟੀਨੀ ਖਿਡਾਰੀ ਨਾਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
