ਮਨੋਰੰਜਨ, 23 ਜੁਲਾਈ, 2026 (ਜਤਿੰਦਰ ਗਰਗ) : ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਸ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਬੇਰਹਿਮ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਵਰ੍ਹਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਅੱਥਰੂ ਗੈਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬਦਸਲੂਕੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਹਿੰਸਾ ਦੀਆਂ ਵੀਡੀਓਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਕਾਰੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲਿੱਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਬੇਜਾਨ ਪਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਦਦ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਦਿਮਾਗ਼ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ: ਕੀ ਇਹ ਉਹੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਡੇ ਸਿਨੇਮਾ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ (Hero) ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਸਿੰਘਮ’ ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਰੋਹਿਤ ਸ਼ੈੱਟੀ ਦੇ ‘ਨੇਕ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ’ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਹੈ: ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਨਸਾਫ਼ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਮੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਲਿਬਾਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਧਾਰਾਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸਲੀਅਤ ਦਿਨ-ਦਿਹਾੜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦੂਰੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਅਸੀਂ ਯਕੀਨ ਕਰਨਾ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਧਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨੇੜੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਲਿੱਪਾਂ ਅਤੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਓ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਭੁੱਲ ਜਾਓ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਹਕੂਮਤ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੋਂ ਚੋਣਵੀਂ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ (ਚੁਣ ਕੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣ) ਦੀ ਹੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ‘ਸਿੰਘਮ’ ਅਜਿਹੇ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਆਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਿੰਗਲ-ਸਕ੍ਰੀਨ ਐਕਸ਼ਨ ਹੀਰੋ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਜੇ ਦੇਵਗਨ ਦਾ ‘ਬਾਜੀਰਾਓ ਸਿੰਘਮ’ ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ‘ਵਾਂਟੇਡ’ ਵਿੱਚ ਸਲਮਾਨ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ‘ਰਾਧੇ’ ਅਤੇ ‘ਦਬੰਗ’ ਵਿੱਚ ‘ਚੁਲਬੁਲ ਪਾਂਡੇ’ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵਾਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੇ ਸਲਮਾਨ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ਸੁਪਰਸਟਾਰਡਮ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨੇ ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੇ ਹੀਰੋ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ: ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਰੱਖਿਅਕ ਜੋ ਸੰਸਥਾਗਤ ਵਿਗਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢੁੱਡਾਂ (ਮੁੱਕਿਆਂ) ਦੇ ਜ਼ੋਰ ‘ਤੇ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮਲਟੀਪਲੈਕਸ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਮਾਸ-ਐਂਟਰਟੇਨਰ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
